ទំនៀមទម្លាប់​ប្រពៃណី​ពិធីបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​

បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ ជា​ពិធីបុណ្យ​មួយ ក្នុងចំណោម​ពិធីបុណ្យ​ធំៗ​ដទៃទៀត នៅ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ហើយ​ប្រជាជន នឹង​ពុទ្ធបរិស័ទ​មួយចំនួន​តែងតែ​ប្រារព្ធ​ពី​ធី​បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​នេះ​ជា​រៀងរាល់ឆ្នាំ​តាម​ទីកន្លែង​មួយចំនួន​មាន​វត្ត​អារាម​ជាដើម ។ ដោយមាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្លះ មាន​ជំនឿ ថា​អាច ឧទ្ទិស​កុសល មគ្គផល ដល់​បុព្វការី​ជន ឬ ញាតិ​ការ​ទាំង​៧​សន្ដាន មាន​មាតាបិតា ជាដើម​នោះ ដោយ​ការថ្វាយ​ទេយ្យទាន ឬ បច្ច័យ​៤ ចំពោះ​អ្នកមានគុណ យាយ​ជីតា ឬ ព្រះសង្ឃ​ដែល​គង់​ចាំ​ព្រះវស្សា​អស់​៣​ខែ ។​

កញ្ញា សុខា អាយុ​២៣​ឆ្នាំ បាន​ប្រាប់ថា​៖ ពេល​បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ម្ដង់ៗ តែងតែ​នាំយក​ចង្ហាន់​ទឹក​ភេសជ្ជៈ វត្ថុ​ប្រើប្រាស់​ផ្សេងៗ ប្រគេន​ដល់​ព្រះសង្ឃ ដើម្បី​ឧទ្ទិស​កុសល​បុព្វការី​ជន​ដែល​បាន​ស្លាប់ទៅ ។​ រីឯ​លោក ថ្លៃ ង៉ា រស់នៅ​ស្រុក​មោង​ឬ​ស្សី បាន​និយាយថាៈ ពិធីបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​នេះ មាន​យុវជន​មួយចំនួន​បាន​យល់ដឹង តែ​យុវជន​មួយចំនួនទៀត​មិនទាន់​យល់ដឹង​នៅឡើយ​ទេ តែ​ឃើញ​ចាស់ៗ​ធ្វើ​ក៏​ធ្វើតាម​ទៅ ។​

ទាក់ទិន និង​ បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​នេះដែរ ព្រះ​តេជគុណ ស៊ុន ចក្រ បាន​មាន​ព្រះ​ថេរ​ដីកា​ថា ៖ ពី​ធី​ភ្ជុំបិណ្ឌ​នេះ ប្រារព្វឡើង​ដើម្បី​៖ ទី​១ ឲ្យ​ប្រជាជន​បាន​ខ្មែរ ជួបជុំ គ្នា​ធ្វើ​បុណ្យឧទ្ទិសកុសល​និង​ស្ដាប់​ធ​ម៏​អប់រំ​ចំរើន​បញ្ញា​,​ទី​២ ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ភាព​សាមគ្គី​គ្នា​ក្នុងសង្គម​,​ទី​៣ ដើម្បី​បង្ហាញ​ឲ្យ​អន្ដរជាតិ បាន​ស្គា​ល់ពី​វប្បធម៌​ទំនៀមទម្លាប់​ប្រពៃណី​ខ្មែរ និង​ទី​៤ ដើម្បី​បណ្ដុះ​កូន​ខ្មែរ​ឲ្យ​ចេះ​ធ្វើបុណ្យ និង​ចេះ​ស្ដាប់​ជាដើម ។ ព្រះ​តេជ​គណ​ក៏ មាន​ព្រះ​ថេរ​ដីកា​បន្ដថា​៖ ពិធី​ភ្ជុំបិណ្ឌ​នេះ មិនមែនជា​បុណ្យ​នៅក្នុង​ព្រះពុទ្ធសាសនា​សុទ្ធសាធ​នោះ​តែ​ទេ​ជា​បុណ្យ​មួយ​របស់​ប្រពៃណី​របស់​ខ្មែរ​យើង លាយ​លំ និង ព្រះពុទ្ធសាសនា​ផងដែរ ។​.

ជា​រៀងរាល់ឆ្នាំ នៅពេល​ដល់​ថ្ងៃខែ​ដែល​ត្រូវ​ប្រារព្ធ​ពិធីបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ គ្រប់​បងប្អូន​កូនចៅ សាច់ញាតិ សន្ដាន​ទាំងអស់ ទោះ​នៅ​ទីជិត ឬ​ទី​ឆ្ងាយ តែងតែ​ធ្វើដំណើរ​ទៅ​ជួបជុំគ្នា ជាពិសេស​ឪពុកម្ដាយ ដើម្បី​រៀបចំ​ម្ហូបអាហារ បាយ​សម្ល ចង្ហាន់​យកទៅ​ប្រគេន​ព្រះសង្ឃ​ដែល​គង់នៅ​វត្ត​អារាម​។ ប្រជាជន​កម្ពុជា នាំគ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធីបុណ្យ​នេះ​មិនដែល​អាក់ខាន​ឡើយ គឺ​ចាប់ពី​ថៃ្ង ១​រោច ខែភទ្របទ រហូតដល់​ថៃ្ង​ទី ១៥​រោច មាន​រយៈពេល ១៥​ថៃ្ង ដែល​យើង​ហៅថា​ បិណ្ឌ​1, បិណ្ឌ​2 … និង​ថៃ្ង​បញ្ចប់ គឺជា ថៃ្ង “​ភ្ជុំបិណ្ឌ​”​។ បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ ត្រូវបាន​ធ្វើឡើង​តាមបែប​ព្រះពុទ្ធសាសនា​។​

អត្ថបទ​៖ ឈឿន ថៃ​កឿ​